این روزا همه دنبال کرسی می گردن. یه کرسیه خوب. یه کرسیه گرم و نرم.

بعضی از این کرسی ها سخت به دست میاد. همه باید صلاحیتت رو تایید کنن. همه باید بهت رای بدن تا بتونی روی اون کرسی بشینی. موفق هم که بشی، چهار سال طول می کشه تا یه مقدار گرم شی! بعد هم که بلند می شی، دوباره سریع سردت می شه و می خوای چهار سال دیگه خودت رو گرم کنی.

اما کرسی ای که من می خوام کمی فرق داره. نیاز به تایید صلاحیت نداره! نیاز به تبلیغات نداره! نیاز به رای و اقبال عمومی نداره... فقط زغال و آتیش خوب می خواد تا دست و پا رو ببری زیرش و خودت رو گرم کنی...

هوا سرد شده. سوز داره. می زنه به استخون. تو این سرما کسی که گوشتش بیشتره، استخونش گرمتره...!

بابا آدم رو می شناسی!؟ شوهر مامان حوا رو می گم!!! می دونی چرا مرد!؟ چون بهشت رو دیده بود!

هیچ کس نمی تونه با فکر بهشت روی زمین زندگی کنه. ما آدما هم وارث و وام دار همین ارثیه ای هستیم که آدم جون برامون به یادگار گذاشته.

 وقتی به بهشت فکر می کنی زندگی روی زمین امکان پذیر نیست...

سلام...